اشعار عـربـی در مدح حضرت فاطمه معصومه (س)

« کریمة القدر و المقام »

یا قبة تزدهی معالمها 
و عرش ربّ العلی یکالمها 
خود این قبه زیبا ره آغاز کرد 
بدو عرش یزدان سخن ساز کرد

.................................................

 ترفع أیدی الهدی قواعدها 
علی التقی أسست قوائمها 
بهر پایه دستی مقدم رسید 
به تقوا ستون های گنبد کشید
...................................................

یقوم خیر المقام زائرها
یقدم بین الریاض قادمها
در آن زائرانْ راست زیبا مقام
نهندی به گلشن چو آیند گام
..................................................

یسمع رد السلام قائله
یبصر خیر النعیم قائمها
نیوشندی از وی جواب سلام
بهشت هست هر جا کنندی مقام
.....................................................

 یمسحها جبرئیل مقتبساً 
أنوارها الزهر و هو خادمها 
بر او رخ کشد جبرئیل امین 
به خدمت زند پر توش بر جبین
....................................................

و کلّ نفس ترید ملحدة
سوئاً بها راغ و هو قاصمها
در آن هر که اندیشه بد کند
کشد دست و پشتش همی بشکن
.......................................................

تبلغ بالخیر من یسالمها
تدمغ بالشر من یخاصمها
رساند بهر خیر هر دوستش
زدشمن برآرد ز سر پوستش
...........................................

ولم تزل بالهدی مزکیة
للنفس حطت بها جرائمها
هدایت کند نفس پاکیزه اش
درشت از گنه ریزد و ریزه اش
................................................

قد اقبلت نحوها ملئکة
العرش فطابت بها کرائمها
ملک سوی وی از فلک مقبل است
از این رو گرامی مقام و دل است
.................................................

کریمة القدر و المقام علی
الله فلا تختفی مکارمها
گرامی است این قبّه بر ذات حق
کرامات آن دان کرامات حق
......................................................

یفتح باب الصلاح فاتحها
تمنح خیر الفلاح خاتمها
گشاید بر او باب های صلاح
بدو داده چون بست در را فلاح

/ 0 نظر / 9 بازدید