نویسنده: مجید عوضوردی مقدم - ۱۳۸٧/٩/٢٧

<!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; text-align:right; mso-pagination:widow-orphan; direction:rtl; unicode-bidi:embed; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> نویسنده : علیرضا ذکاوتى قراگزلو
مترجم :
ناشر: اطلاعات
تاریخ نشر: 1364
محل نشر: تهران
نوبت چاپ : اول
تعداد جلد: 1
شماره جلد:
موضوع کلى : ادبیات
موضوع جزئى :
خلاصه :
کتاب فوق از نظر تحقیقى پیرامون شخص بدیع الزمان همدانى و مقامه نویسى ( هنر او ) در ادبیات فارس و عرب است . قسمت اول : به معنى مقامه بیشتر و زندگى ((بدیع )) و کار او میپردازد . در همین چاپ آنچه که مقامه میتواند از نظر مضمون با خود داشته باشد اشاره آورده است
قسمت بعد به مذهب و عقاید بدیع الزمان و اینکه آیا او ایرانى است یا عرب همچنین به هنر نویسندگى او و خلاصه داستانهاى مقامات مى پردازد و سپس در بیان
بینش انتقادى مقامات فصلى مى آورد ، با ذکر یک مقامه ( المقامه المضیریه ) قسمت سوم به شرح مقامات نوشته شده پس از بدیع در دو بخش مقاله نویسان عربى در شرق اسلامى با ذکر و توضیح مختصر بیست و یک مقامه و - مقامه نویسى درغرب اسلامى مى آورد دو گفتار کوتاه پیرامون مقامه نویسى به زبان فارسى و مقامه نویسى عربى در عصر جدید نیز در این قسمت قرار دارد . و بالاخره از ص 81 - 102 با عنوان نظرى بر مقامات حریرى به بیان شخصیتها حریرى و مقایسه کار او یا بدیع الزمان را با ذکر مقامه الساسانیه برترى بدیع را در تنوع موضوع را نشان مى دهد. ضمیمه پایان کتاب : خلاصه اى از مقام سکباجیه - حمیدى - بهترین مقله بدیع الزمان وحریرى در زبان فارسى است


<!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; text-align:right; mso-pagination:widow-orphan; direction:rtl; unicode-bidi:embed; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -->

نکات مثبت مولف محترم زحمت و رنج کشیده است و تحقیق خوبى را پیرامون تاریخ ظهورمقامه نویسى و معناى مقامه و نویسندگان به ثمر رسانده است با حفظ شرایط یک تحقیق سالم کتاب سبک و روان است و سنگینى در فصلهاى کتاب به چشم نمى آید براى طلاب و دانشجویان ادبیات و بطور کلى براى کسانى که میخواهند از مقامه نویسى سر در آورند کتاب مفید وخوبى است
ملاحظات : اصل کتاب و تحقیق بد آموزى بهمراه ندارد اما مدت پرداختن به موضوع که گاه سخن از محتوى و دورنمایه است ، اشاراتى دارد و مى آورد که به خواننده (بویژه اگر نوجوان باشد ) امکان مى دهد به سراغ آن بخش ازمقامه (که در مثل وصفگرایان یا اشارات وقیح جنسى است ) به کتاب مقامات رجوع کند و آنگاه نوع لغو و بد آموزى آغاز مى شود مانند صفحه هایى 15/37/39/38/55/60/67/105که نشانه هایى از مقامه هایى که چنین مضمون هایى دارد بدست داده است . صفحات 86 و 87 چند سطرى ذکر عیبهاى معنویى است که برکار بدیع الزمان ( در واقع بر مقامه ) گرفته اند ( هم بر کار ویرى و هم بر بدیع ) مانند انکه المثل تلقین و تبلیغ گرایى و پستى و الفازى